
بیدل دهلوی- غزل شماره 1501
کیست کز جهد به آن انجمن ناز رسد؟
سرمه گردیم مگر تا به تو آواز رسد
در خور غفلت دل دعوی پیدایی ماست
همه محویم گر آیینه به پرداز رسد
حذر ای شمع ز تشویشِ زبانآرایی
که مبادا سرِ حرفت به لب گاز رسد
ما و من آینهدار دو جهان رسواییست
هستی آن عیب ندارد که به غمّاز رسد
سر به جیب از نفسِ شمع عرق میریزد
یعنی آب است نوایی که به این ساز رسد
حشرِ آتش همه جا آینهٔ سوختن است
آه از انجام غروری که به آغاز رسد
هستیام نیستی انگاشتنی میخواهد
ورنه آن رنگ ندارم که به پرواز رسد
خاکساری اثر چون و چرا نپسندد
عجز بر هرچه زند سرمه به آواز رسد
مدّعی درگذر از دعوی طرز بیدل
سِحر مشکل که به کیفیّت اعجاز رسد



