
بیدل دهلوی- غزل شماره 1500
کی به آسانی دمِ آبم میسر میشود
دل به صد خون میگدازم تا لبی تر میشود
گر به این کلفت فغانم ریشه بر گردون زند
سدره تا طوبی ز بارِ دل صنوبر میشود
سنگ را هم میتوان برداشت بر دوش شرار
گر گرانیهای دل از ناله کمتر میشود
بیکمالی نیست معنی بر زبان خامشان
موج چون در جویِ تیغ آسود جوهر میشود
خاک راه فقر بودن آبروی ما بس است
گر مس مردم ز فیض کیمیا زر میشود
نیست بیالقای معنی حیرت سرشار ما
طوطی از آیینهٔ روشن سخنور میشود
حسرت دل را حساب از دیده باید خواستن
هرچه دارد شیشهٔ ما وقف ساغر میشود
در دبستانِ جنون از بس پریشان دفتریم
صفحهٔ ما را چو دریا موج مسطر میشود
شبنمِ اشکم، عرق گل کردهام یا آبله
کز سراپایم گداز دل مصوّر میشود
بسکه شرم خودنمایی آب میسازد مرا
آینه در عرض تمثالم شناور میشود
سکته بر طبع روان ظلم است جایز داشتن
بحر میلرزد بر آن موجی که گوهر میشود
بیدل از بیدستگاهی سر به گردون سودهایم
بال ما را ریختن پرواز دیگر میشود



