
بیدل دهلوی- غزل شماره 1352
سپند بزم تو گویند هیچ جا ننشیند
خدا کند که به گوش دل این صدا ننشیند
سری که تیغ تو باشد چو شمع گردن نازش
چه دولت است که از دوش ما جدا ننشیند
بر آستان تو گرد نیاز سجده پرستان
نشسته است به نازی که هرکجا ننشیند
به محفلی که نگاهت عیار حوصله گیرد
حیا به روی کس از شوخی حیا ننشیند
ز اختراع ضعیفی است اینکه سعی غبارم
به هیچ جا چو خط از خامه بیعصا ننشیند
سلامت آیینهدار سعادت است به شرطی
که استخوان کسی در ره هما ننشیند
وداع عافیت انگار، پرگشایی شهرت
چو نام نقش نگینش کنی ز پا ننشیند
دلی که زیر فلک باشد آرزوی مرادش
به رنگ دانه ته آسیا چرا ننشیند
نفس چو صبح به شبنم رسان ز شرم تردّد
که آب تا نکشد دامن هوا ننشیند
غنا مسلّم آنکس که در قلمرو حاجت
غبار گردد و در راه آشنا ننشیند
غبارِ غیرت آن مطلبم که گاه تمنّا
رود به باد و به روی کف دعا ننشیند
به رنگ پرتو خورشید سایهپرور همّت
اگر به خاک نشیند که زیر پا ننشیند
ازین هوسکده برخاسته است دل به هوایش
که تا به حشر نشستن به جای ما ننشیند
ز آفتاب قیامت فسانه چند شنیدن
کسی به سایهٔ دیوارِ التجا ننشیند
به وحشتی بگذر بیدل از محیط تعلّق
که نقش پای تو چون موج بر قفا ننشیند



