
بیدل دهلوی- غزل شماره 1046
به کدام فرصت ازین چمن هوس از فضولی اثر کشد
شبیخون به عمر خِضِر زنم که نفس شرابِ سحر کشد
نشد آن که از دلِ گرمِ کس به تسلّیی کشدم هوس
بتپم در آینه چون نفس که ز جوهرم تهِ پر کشد
نگرفت گرد نُه آسمان سرِ راهِ هرزهخرامیام
مگرم تأمّل نقشِ پا مژهای به پیش نظر کشد
دلِ آرمیده به خون مکش ز تلاشِ منصب و عزّتی
که فلک به رشتهٔ گوهرت بکشد ز حلقت اگر کشد
ز لبِ فصیحِ وفا بیان به حدیثِ کین ندهی زبان
ستم است حنظل اگر کشی به ترازویی که شکر کشد
نپَسندی ای فلک آنقدَر خللِ طبیعتِ وحشتم
که چو موجم آبلههای پا غمِ انفعالِ گهر کشد
ز کمالِ طینتِ منفعل به چه رنگ عرضِ اثر دهم
مگر از حیا عرقی کنم که مرا ز پرده به در کشد
به حدیقهای که شهید او کشد انتظار مراد دل
چو سحر نفس دمد از کفن که شکوفهای به ثمر کشد
به سجود درگهش ای عرق تو ز بی نمی منما تری
که مباد سعیِ جبینِ من به فشارِ دامنِ تر کشد
نظری چو دانه درین چمن به خیالِ ریشه شکستهام
بنشینم آنهمه در رهت که قدم ز آبله سرکشد
سروبرگ همّت میکشی ز دماغِ بیدلِ ما طلب
که چو شمع از همه عضو خود قدح آفریند و در کشد



