
بیدل دهلوی- غزل شماره 703
سرو چمن دل الف شعلهٔ آهی ست
سرسبزی این مزرعه را برق گیاهی ست
بی جرأت بینش نتوان محو تو گشتن
سررشتهٔ حیرانی ما، مدّ نگاهی ست
کی سدّ ره اشک شود، دامن رنگم
گر کوه بود در دم سیلش پر کاهی ست
جز صیقلی آینهٔ آب ندارد
هرچند که سرو لب جو، مصرع آهی ست
عزت طلبی، جوهر تسلیم به دست آر
اینجا خم طاعت، شکن طرف کلاهی ست
تا چند زند لاف بلندی، سر گردون
این بیضه به زیر پر پرواز نگاهی ست
بر حاصل دنیا چقدر ناز توان کرد
سرتاسر این مزرعه یک مشت گیاهی ست
فرش در دل شو، که درین عرصه نفس را
از هرزه دوی خانهٔ آیینه پناهی ست
زین هستی بیهوده صوابی که تو داری
گر جرم تصور نکنی سخت گناهی ست
فال سر تسلیم زن و ساز قدم کن
تا منزل راحت ز گریبان تو راهی ست
بیدل پی آن جلوه که من رفته ام ازخویش
هر نقش قدم، صورت خمیازۀ آهی ست



