
بیدل دهلوی- غزل شماره 698
سر کیست تا برد آرزو به غبار سجده کمینیات
نرسید فطرت نُه فلک به هواییان زمینیات
نه حقیقت دویی آشنا، نه دلیل عین تو ماسوا
به کجاست عکس توهمی که فریبد آینه بینیات
تک و تاز وهم و گمان ما به جنون گسسته عنان ما
تویی آنکه هم تو رسیده ای به سواد فهم یقینیات
ز جهات عالم خشک و تر به غنا نچیده ای آنقدر
که کسی به غیر تنزه تو رسد به دامن چینیات
نه به فهم تاب رسیدنی نه به دیده طاقت دیدنی
دل خلق و هرزه تپیدنی به خیال جلوه کمینیات
چه حدوث و کو قدم زمان چه حساب کون و کجا مکان
همه یک اشارۀ کن فکان نه شهوری و نه سنینیات
به جراحت دل ناتوان ستم است دیده گشودنم
که قیامتی ست ششجهت ز تبسم نمکینیات
ز غرور ناز معیتی که به ما رسانده پیام تو
چقدر شکسته کلاه دل خم طاق نسبت چینیات
عدم و وجود محال ما، شده دستگاه خیال ما
چه بلاست نقص و کمال ما که نه آنی است و نه اینیات
دل بیدل از پی نام تو به چه تاب لاف توان زند
که ز که برد اثر صدا ادب تلاش نگینیات



