
بیدل دهلوی- غزل شماره 667
ز شور حیرت من گوش عالمی باز است
نگه به پردهٔ چشمم هجوم آواز است
درین طربکده شوق ذره تا خورشید
به هرچه مینگری با نگاه گلباز است
به مرگ، حسرت دیدار، کم نمیگردد
نگه به بستن مژگان تمام انداز است
دل از غبار بپرداز و جلوه سامان کن
صفای خانهٔ آیینه عالم ناز است
شمار شوق گر از ذکر مدعا باشد
هجوم اشک اسیران ز سبحه ممتاز است
توبی که بیخبری از گداز دل ورنه
به ذوق خون جگر سنگ هم جگرساز است
نگاهدار عنان امل اگر مردی
سوار عمر به کم فرصتی گروتاز است
شنیدنی ست سرانجام کار دیدن ها
نگه به گوش بدل کن که عالم آواز است
شکسته بالی و پرواز جز تحیر نیست
ز رنگ اگر همه افسردن آید اعجاز است
کدام ناله که از جیب دل نمیبالد
طلسم بیضه دماغ هزار پرواز است
فریب شعبدۀ زندگی مخور بیدل
به پردۀ نفست، وهم، ریسمان باز است



