اقبال لاهوری
زبور عجم
شماره 53
چند به روی خودکشی پرده ی صبح و شام را
چهره گشا تمام کن جلوه ی ناتمام را
سوز و گداز حالتی است باده ز من طلب کنی
پیش تو گر بیان کنم مستی این مقام را
من به سرود زندگی آتش او فزوده ام
تو نم شبنمی بده لاله ی تشنه کام را
عقل ورق ورق بگشت عشق به نکته ای رسید
طایر زیرکی برد دانه ی زیر دام را
نغمه کجا و من کجا ساز سخن بهانه ایست
سوی قطار می کشم ناقه ی بی زمام را
وقت برهنه گفتن است من به کنایه گفته ام
خود تو بگو کجا برم هم نفسان خام را