اشعار فریبا عباسی
اشعار فریبا عباسی
شعر نخست :
کی می رسم به لحظه ی دیدار؟ هیچ وقت
این را حساب حادثه نگذار هیچ وقت
آخر دو دل سپرده ی رسوا از عشق هم
از هم نمی شوند که بیزار، هیچ وقت
بی تو چه سخت می گذرد روزگار من
حالم گرفته از همه، انگار هیچ وقت
من را که بی بهانه به تو فکر می کنم
آسان به دست خاطره نسپار هیچ وقت
بی تو چگونه زنده بمانم؟ نمی شود
از چشمهایم عاشقی انکار، هیچ وقت
باری که روی دوش من و تو امانت است
از آسمان رسیده و این بار هیچ وقت
جز در کنار عشق به مقصد نمی رسد
یک دل بدون همدم و بی یار؟ هیچ وقت
شعر دوم :
خبر رسیده که بالا گرفته کار شما
و سخت وفق مراد است روزگار شما
به سر رسیده زمستان آن حوالی،آه
چه نعمتی است حضور پر از بهار شما
شنیده ام که بهایی به شهر بخشیدید
که شهر، وام گرفته از اعتبار شما
سند به نام شما می زنند دل ها را
به این بهانه که هستند بی قرار شما
چقدر جبر قشنگی برای آدمهاست
که دل دهند همیشه، به اختیار شما
رقیب های خودم را عجیب می فهمم
نمی شود که نباشد کسی دچار شما
خبر رسیده که یادی نمی کنید از من
خوشا به حال کسانی که در کنار شما
شما که کاسه ی صبر مرا نمی بینید
مرا که مانده ام عمری به انتظار شما
چقدر دور شدید از دو دست خواهش من
چقدر فاصله دارم من از دیار شما
غم زمانه خورم یا فراق یار؟ اصلا
به طاقتی که ندارم، کدام بار شما
شعر سوم :
اصلا قرار نیست که سرخم بیاورم
حالا که سهم من نشدی کم بیاورم
دیشب تمام شهر تو را پرسه میزدم
تا روی زخم های تو مرهم بیاورم
می خواستم که چشم تو را شاعری کنم
اما نشد که شعر مجسم بیاورم
دستم نمی رسد به خودت کاش لااقل
می شد تو را دوباره به شعرم بیاورم
یادت که هست پای قراری که هیچ وقت
می خواستم برای تو مریم بیاورم؟
حتی قرار بود که من ابر باشم و
باران عاشقانه ی نم نم بیاورم
کلی قرار با تو،ولی بی قرار من
اصلا بعید نیست که کم هم بیاورم
اما همیشه ترسم از این است٬ مردنم
باعث شود به زندگیت غم بیاورم
حوای من تو باشی اگر٬ قول می دهم
عمراً دوباره رو به جهنم بیاورم
خود را عوض کنم و برایت به هر طریق
از زیر سنگ هم شده٬ آدم بیاورم
بگذار تا خلاصه کنم٬ دوست دارمت
یا باز هم بهانه ی محکم بیاورم
اشعار سنتی – ادبستان شعر پارسی
واژگان کلیدی : اشعار نمونه شعر شاعر شعرهای شعری از یک شعر از غزل غزلیات غزل های غزلی از.
