غزلی از طیبه ثابت
پرنده رشک می برد به وسعت زلال تو غریق مانده عمق مه دوباره با خیال تو به یادهای منتشر میان بادهای سرخ پرنده بال می زند میان شور و حال تو همیشه فکر می کند پرنده رو به پنجره پرنده مشق می کند فقط به خط بال تو ستاره سبز می شود همین که … ادامه



