از غروب و طلوع دلم می گیرد از امدن و رفتنها سرشار از تعارفهای روز مره خونم بجوش می اید از این دو رنگیها احتیاج از وابستگیهای پوج که با نبودن جسم تمام میشود خسته م خسته از بیداریهای بی فایده خسته از نا فهمیها از بد فهمیها اما مسرور از دراغوش تو قرار گرفتن در خاک افریده تو ارام گرفتن که همان اغوش تو حسابم شود مرا دریاب که بد خسته م از خراب اباد دتیا جیبم را پر کن از فهمت تا که چون نقل ونبات تناول کنم
