کلیم همدانی- غزل شماره 101
چشم دلجویی دلم از مردم عالم نداشت
داغ من مرهم ندید و راز من محرم نداشت
بلبل این گلستان صد آشیان را کهنه کرد
آن گل خودرو، وفایش عمر یک شبنم نداشت
من که غمخوار دلم از من بپرس احوال او
عالمی غم داشت دل، امّا غم عالم نداشت
بر سر ما تیغ بیداد تو ابر رحمت است
رحمتی زین به، که زخمش حاجت مرهم نداشت؟
از خموشی گوهر مقصود می آید به چنگ
هیچ غوّاصی نکرد آن کس که پاس دم نداشت
در وداعش دیده طوفان خیز می بایست، حیف
کز تف دل، دیده ام چون چشم عینک نم نداشت
بر لب لعلت خراشی دیدم و مردم ز رشک
کاین نگین کی کنده شد، نقشی خود این خاتم نداشت
بس که در خاطر خیال خال آن لب جا گرفت
کعبتین آرزویم غیر نقش کم نداشت
عاقبت از دیده دست تربیت شستم کلیم
زان که آن گوهر که من زین بحر می جستم نداشت