نهان شد از گل زردی گلی سپید که ما

پروین اعتصامی

قطعه شماره 68

جمال حق

نهان شد از گل زردی گلی سپید که ما

سپید جامه و از هر گنه مبراییم

جواب داد که ما نیز چون تو بی گنهیم

چرا که جز نفسی در چمن نمی پاییم

به ما زمانه چنان فرصتی نبخشوده است

که از غرور، دل پاک را بیالاییم

قضا، نیامده ما را ز باغ خواهد برد

نه می رویم به سودای خود، نه می آییم

به خود نظاره کنیم ار به چشم خودبینی

چگونه لاف توانیم زد که بیناییم

چو غنچه و گل دوشینه صبحدم فرسود

من و تو جای شگفت است گر نفرساییم

به گرد ما گل زرد و سپید بسیارند

گمان مبر که به گلشن، من و تو تنهاییم

هزار بوته و برگ ار نهان کند ما را

به چشم خیره ی گلچین دهر پیداییم

بدین شکفتگی امروز چند غره شویم

چو روشن است که پژمردگان فرداییم

درین زمانه، فزودن برای کاستن است

فلک بکاهدمان هر چه ما بیفزاییم

خوش است باده ی رنگین جام عمر، ولیک

مجال نیست که پیمانه ای بپیماییم

ز طیب صبحدم آن به که توشه برگیریم

که آگه است که تا صبح دیگر اینجاییم

فضای باغ، تماشاگه جمال حق است

من و تو نیز در آن، از پی تماشاییم

چه فرق گر تو ز یک رنگ و ما ز یک فامیم

تمام، دختر صنع خدای یکتاییم

همین خوش است که در بندگی اش یک رنگیم

همین بس است که در خواجگی اش یک راییم

به رنگ ظاهر اوراق ما نگاه مکن

که ترجمان بلیغ هزار معناییم

درین وجود ضعیف ار توان و توشی هست

رهین موهبت ایزد تواناییم

برای سجده درین آستان، تمام سریم

پی گذشتن ازین رهگذر، همه پاییم

تمام، ذره ی این بی زوال خورشیدیم

تمام، قطره ی این بی کرانه دریاییم

درین، صحیفه که زیبندگیست حرف نخست

چه فرق گر به نظر، زشت یا که زیباییم

چو غنچه های دگر بشکفند، ما برویم

کنون بیا که صف سبزه را بیاراییم

درین دو روزه ی هستی همین فضیلت ماست

که جور میکند ایام و ما شکیباییم

ز سرد و گرم تنور قضا نمی ترسیم

برای سوختن و ساختن مهیاییم

اسیر دام هوی و قرین آز شدن

اگر دمی و اگر قرنهاست، رسواییم