وفایی مهابادی – غزل شماره 58
بی تو ای دوست ندانی که چه گویم چونم
به جمال تو که چون سوخت در و بیرونم
جلوه ای کن به من و شمع وجودم بردار
وعده ی وصل من آن است بریزی خونم
جانم آزاد کن از واهمه ی وصل و فراق
دست من آر تو در گردن خود یا خونم
من ندانم که ز زلف تو رهایی طلبم
گر ز زنجیر تو سر باز کشم مجنونم
مرد میدان جفای تو “وفایی” است، بیا
خنجر ناز به دل زن که به جان ممنونم