هاتف اصفهانی – ماده تاریخ شماره 41
(1)
میرزا صادق که پیش قامتش
سرو باشد چون نهال کوتهی
آنکه از نورالهی روی اوست
آگهی بخش دل هر آگهی
کوکب بخت بلند بی‌زوال
پیش پا بگذاشتش روشن رهی
بست عقد ازدواج و اتصال
با درخشان مهری و تابان مهی
چون به شادی و نشاط آن هر دو یار
همنشین گشتند در خلوت‌گهی
عقل با هاتف پی تاریخ آن
گفت مهری مجتمع شد با مهی
واژگان دشوار :1– مصراع پایانی شعر اشتباه است و با احتساب ابجد، زمان واقعه ی موضوع شعر با زمان حیات هاتف، برابر نیست ! الله اعلم !