ماییم و دمی کوته و سودای دراز

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 963

ماییم و دمی کوته و سودای دراز

در سایه‌ی دل فکنده دو پای دراز

نظاره‌کنان به سوی صحرای دراز

صد روز قیامت است چه جای دراز

نوشته‌های مرتبط

هر روز دل مرا سماع و طربیست

ادامه نوشته »

رویت بینم بدر من آن را دانم

ادامه نوشته »

اسرار حقیقت نشود حل به سوال

ادامه نوشته »

ای مجمع دل راه پراکنده مزن

ادامه نوشته »

آن شاه که خاک پای او تاج سر است

ادامه نوشته »

عشق غلب القلب و قد صار به

ادامه نوشته »