نی آب روان ز ماهیان سیر شود

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 837

نی آب روان ز ماهیان سیر شود

نی ماهی از آن آب روان سیر شود

نی جان جهان ز عاشقان تنگ آید

نی عاشق از آن جان جهان سیر شود

نوشته‌های مرتبط

بازی بودم پریده از عالم راز

ادامه نوشته »

کس دل ندهد بدو که خونخوار منست

ادامه نوشته »

پای تو گرفته‌ام ندارم ز تو دست

ادامه نوشته »

گفتار تو زر و نعلت ار زرین است

ادامه نوشته »

زان خسرو جان تو مهر شاهی بستان

ادامه نوشته »

من عاشق عشق و عشق هم عاشق من

ادامه نوشته »