آنها که به آتش خزان سوخته‌اند

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 502

آنها که به آتش خزان سوخته‌اند

وز لطف بهار چشمشان دوخته‌اند

اکنون همه را خلعت نو دوخته‌اند

شیوه‌گری و غنج درآموخته‌اند

نوشته‌های مرتبط

ای دل تا ریش و خسته می دارندت

ادامه نوشته »

مهتاب بلند گشت و ما پست شدیم

ادامه نوشته »

ای مرغ عجب که صید تو شیرانند

ادامه نوشته »

افغان کردم بر او فغانم می‌سوخت

ادامه نوشته »

من غیر تو را گزین ندارم چه کنم

ادامه نوشته »

جان را که در این خانه وثاقش دادم

ادامه نوشته »