لطف تو جهانی و قرانی افراشت

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 402

لطف تو جهانی و قرانی افراشت

وین تعبیه‌های خود به چیزی ننگاشت

یک قطره از آن آب در این بحر چکید

یگ دانه ز انبار در این صحرا کاشت

نوشته‌های مرتبط

هر مطرب کو نیست ز دل دفتر خوان

ادامه نوشته »

ای بنده اگر تو خواجه بشناختیئی

ادامه نوشته »

مینال که آن ناله شنو همسایه است

ادامه نوشته »

در خاک در وفای آن سیمین بر

ادامه نوشته »

هرکز ز دماغ بنده بوی تو نرفت

ادامه نوشته »

من بنده‌ی قرآنم اگر جان دارم

ادامه نوشته »