این همدم اندرون که دم میدهدت

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 218

این همدم اندرون که دم میدهدت

امید رسیدن به حرم می‌دهدت

تو تا دم آخرین دم او میخور

کان عشوه نباشد ز کرم میدهدت

نوشته‌های مرتبط

ماننده ی گل ز اصل خندان زادی

ادامه نوشته »

سرسبز بود خاک که آبش یار است

ادامه نوشته »

هم عابد و هم زاهد و هم خونریز است

ادامه نوشته »

من عاشقی از کمال تو آموزم

ادامه نوشته »

در نوبت عشق چشم باشد بر یار

ادامه نوشته »

چون دید رخ زرد من آن شهره نگار

ادامه نوشته »