ای دوست مکن که روزها را فرداست

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 192

ای دوست مکن که روزها را فرداست

نیکی و بدی چو روز روشن پیداست

در مذهب عاشقی خیانت نه رواست

من راست روم تو کج روی ناید راست

نوشته‌های مرتبط

عالم سبز است و هر طرف بستانی

ادامه نوشته »

بازآی که تا به خود نیازم بینی

ادامه نوشته »

دل در بر هر که هست از دلبر ماست

ادامه نوشته »

آنها که دل از الست مست آوردند

ادامه نوشته »

آمد آمد ترش ترش یعنی بس

ادامه نوشته »

مهتاب بلند گشت و ما پست شدیم

ادامه نوشته »