در روزه چو از طبع دمی پاک شوی

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1862

در روزه چو از طبع دمی پاک شوی

اندر پی پاکان تو بر افلاک شوی

از سوزش روزه نور گردی چون شمع

وز ظلمت لقمه لقمه ی خاک شوی

نوشته‌های مرتبط

اندر دو جهان دلبر و جانم تو بسی

ادامه نوشته »

آن روز که روز ابر و باران باشد

ادامه نوشته »

با دل گفتم ز دیگران بیش مباش

ادامه نوشته »

رفتم به طبیب و گفتم ای زین‌الدین

ادامه نوشته »

چشمت که همه جهان فسونش بگرفت

ادامه نوشته »

زنهار دلا به خود مده ره غم را

ادامه نوشته »