ای آنکه ره گریز می‌اندیشی

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1695

ای آنکه ره گریز می‌اندیشی

تو پنداری که بر مراد خویشی

شه می‌کشدت مجوی از شه پیشی

یکسان نبود شهنشی درویشی

نوشته‌های مرتبط

دلدارم گفت کان فلان زنده ز چیست

ادامه نوشته »

جان کیست که او بدیده کار تو کند

ادامه نوشته »

شب گردم گرد شهر چون باد و چو آب

ادامه نوشته »

ما اطیب ما الذما احلانا

ادامه نوشته »

خود حال دلی بود پریشانتر از این

ادامه نوشته »

رقص آن نبود که هر زمان برخیزی

ادامه نوشته »