تا روی تو را بدیدم ای بت ناآگاه

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1620

تا روی تو را بدیدم ای بت ناآگاه

سرگشته شدم ز عشق گم کردم راه

روزی شنوی کز غم عشقت ای ماه

گویند بشد فلان که انالله

نوشته‌های مرتبط

شب رفت و هنوز ما به خمار خودیم

ادامه نوشته »

ای گنج بیا زود به ویرانه ی خویش

ادامه نوشته »

یاری که غمش دوای هر بیمار است

ادامه نوشته »

شب چون دل عاشقان پر از سودا شد

ادامه نوشته »

ای یار مرا موافقی وقتت خوش

ادامه نوشته »

چونی ای آنکه از کمال فردی

ادامه نوشته »