ماییم که گه نهان و گه پیداییم

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1325

ماییم که گه نهان و گه پیداییم

گه مومن و گه یهود و گه ترساییم

تا این دل ما قالب هر دل گردد

هر روز به صورتی برون می‌آییم

نوشته‌های مرتبط

آن دل که شد او قابل انوار خدا

ادامه نوشته »

درنه قدمی که چشمه ی حیوانست

ادامه نوشته »

دل یاد تو آرد برود هوش ز هوش

ادامه نوشته »

ای نور دل و دیده و جانم چونی

ادامه نوشته »

سر رشته ی شادیست خیال خوش تو

ادامه نوشته »

یا صورت خودنمای تا نقش کنیم

ادامه نوشته »