گفتم سگ نفس را مگر پیر کنم

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1295

گفتم سگ نفس را مگر پیر کنم

در گردن او ز توبه زنجیر کنم

زنجیر دران شود چو بیند مردار

با این سگ هار من چه تدبیر کنم

نوشته‌های مرتبط

چون نیستی تو محض اقرار بود

ادامه نوشته »

ای دل این ره به قیل و قالت ندهند

ادامه نوشته »

دل در هوس تو چون ربابست رباب

ادامه نوشته »

ای خواجه گنه مکن که بدنام شوی

ادامه نوشته »

عشق آن باشد که خلق را دارد شاد

ادامه نوشته »

طبعی نه که با دوست در آمیزم من

ادامه نوشته »