چون تاج منی ز فرق خود افکندیم

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1209

چون تاج منی ز فرق خود افکندیم

اینک کمر خدمت تو بربندیم

بسیار گریستیم و هجران خندید

وقت است که او بگرید و ما خندیم

نوشته‌های مرتبط

خواهم که به عشق تو ز جان برخیزم

ادامه نوشته »

شب گردم گرد شهر چون باد و چو آب

ادامه نوشته »

ماهی که نه زیر و نی به بالاست کجاست

ادامه نوشته »

در عشق تو معرفت خطا دانستیم

ادامه نوشته »

عاشق که تواضع ننماید چه کند

ادامه نوشته »

این واقعه را سخت بگیری شاید

ادامه نوشته »