آوازه ی گل در انجمن چیزی ماست

مهستی گنجوی – رباعی شماره 17

آوازه ی گل در انجمن چیزی ماست

طفل است و دریده پیرهن چیزی ماست

خوی کرده و سرخ گشته و شرم زده

مشتی زر خورده در دهن چیزی ماست

نوشته‌های مرتبط

گر چشم چو آهوت وفا داشتیی 

ادامه نوشته »

چون نیست پدید در غمم بیرون شو

ادامه نوشته »

ای آروزی روان و ای داروی دل

ادامه نوشته »

بی یاد تو در تنم نفس پیکان باد

ادامه نوشته »

ما را سر زلف یار می باید، نیست 

ادامه نوشته »

رفتی به سرا دوش به می نوشیدن

ادامه نوشته »