در بستان، دوش، از غم و شیون خویش

مهستی گنجوی – رباعی شماره 164

در بستان، دوش، از غم و شیون خویش

می‌گشتم و می‌گریستم بر تن خویش

آمد گل سرخ و چاک زد دامن خویش

وآلود اشکم همه پیراهن خویش

نوشته‌های مرتبط

لایق نبوَد طبع خردمندان را

ادامه نوشته »

روز ازل آمدم نشان غم تو

ادامه نوشته »

دی وقت سحر بلبل شوریده ی مست

ادامه نوشته »

نوشین لب او دوش به لالا میگفت

ادامه نوشته »

تا کی به هوای دل چنین خوار شوی

ادامه نوشته »

ز ابروی تو چشمها چو پروین دارم

ادامه نوشته »