رهی معیری – غزلیات
شماره 92
از خود رمیده
چو گل ز دست تو جیب دریده ای دارم
چو لاله دامن در خون کشیده ای دارم
به حفظ جان بلا دیده، سعی من بیجاست
که پاس خرمن آفت رسیده ای دارم
ز سردمهری آن گل چو برگ های خزان
رخ شکسته و رنگ پریده ای دارم
نسیم عیش کجا بشکفد بهار مرا؟
که همچو لاله، دل داغدیده ای دارم
مرا ز مردم نااهل چشم مردمی است
امید میوه ز شاخ بریده ای دارم
کجاست عشق جگر سوز اضطراب انگیز؟
که من به سینه، دل آرمیده ای دارم
صفا و گرمی جانم از آن بود که چو شمع
شرار آهی و خوناب دیده ای دارم
مرا چگونه بود تاب آشنایی خلق؟
که چون رهی، دل از خود رمیده ای دارم