همچو مجنون گفتگو با خویشتن باید مرا

رهی معیری – غزلیات

شماره 7

آشیانه ی تهی

همچو مجنون گفتگو با خویشتن باید مرا

بی زبانم، همزبانی همچو من باید مرا

تا شوم روشنگر دل ها به آه آتشین

گرم خویی های شمع انجمن باید مرا

رشک می آید مرا از جامه بر اندام تو

با تو ای گل، جای در یک پیرهن باید مرا

آشیان بی طایر دستانسرا، ویرانه به

چند با دلمردگی ها پاس تن باید مرا؟

تا ز خاطر کوه محنت را براندازم رهی

همت مردانه ای چون کوهکن باید مرا