
مولانا-غزل شماره 881
آه که بار دگر آتش در من فتاد
وین دل دیوانه باز روی به صحرا نهاد
آه که دریای عشق بار دگر موج زد
وز دل من هر طرف چشمه ی خون برگشاد
آه که جست آتشی خانه ی دل درگرفت
دود گرفت آسمان آتش من یافت باد
آتش دل سهل نیست هیچ ملامت مکن
یا رب فریاد رس ز آتش دل داد داد
لشکر اندیشهها میرسد از بیشهها
سوی دلم طلب طلب وز غم من شاد شاد
ای دل روشن ضمیر بر همه دلها امیر
صبر گزیدی و یافت جان تو جمله مراد
چشم همه خشک و تر مانده در همدگر
چشم تو سوی خداست چشم همه بر تو باد
دست تو دست خدا چشم تو مست خدا
بر همه پاینده باد سایه ی رب العباد
ناله ی خلق از شماست آن شما از کجاست
این همه از عشق زاد عشق عجب از چه زاد
شمس حق دین تویی مالک ملک وجود
ای که ندیده چو تو عشق دگر کیقباد



