به کوی عشق در آمد اوای گستاخی
مراقفت نکنی در بلای گستاخی
از آنکه آتش شان نور گشت در معنی
چو آتش ست شما جمله وای گستاخی
به های و هوی نگردد جمال هو پیدا
به های و هوی مگر دیده های گستاخی
اگر چه رای شما در جهان روح شده است
به سوی روح مدارید رای گستاخی
چو جان اهل ورع از وصال محرومند
ایا شرست بدیها چه جای گستاخی
سر سران به جهان خاک گشت و بوی نبرد
کشیدم از شه تبریز پای گستاخی
که اوست شاه سلاطین و دولت عالم
که اوست جان و دل و دلبرای گستاخی
وراست ملک مسلم ز الست تا به کنون
جفا و کفر و خیانت و دعای گستاخی
ز عشق دوستی آن دعای پرنمکش
کند روان عزیزان دعای گستاخی
هزار تا ورق از شرح عشق گشت سیه
سپید شد ورق دلربای گستاخی
از آنکه هست وظیفه یکی شه مطلوب
که هست بر سر آن سه ردای گستاخی
هزار گونه کسا گر بپوشد آن درویش
به ذات حق دور است از کسای گستاخی
هزار در بگشاید ز ذوق تا به صفا
گمان مبر که شدی درگشای گستاخی
مگر که خدمت مخدوم شمس دین بینی
چو آن ببینی اینک صلای گستاخی
هزار ماه و هزار آفتاب خیره شود
ز کمترین اثری از ضیای گستاخی
اگر چه خود به وفا هیچکس نیارد زد
ز صد وفا گذرد یک جفای گستاخی
جفا چو بیند روی ورا سجود کند
اگر ببیند یکدم وفای گستاخی
بشک مشو به گمان در میفت هر لحظه
اگر تویی به امید بقای گستاخی
از آنکه وسوسه جان تو حجاب شود
بسوز سینه در آید ورای گستاخی
به عرش و هفت فلک هیچ التفات مکن
اگر تو داری قصد سمای گستاخی
مرا از این همه مقصود شاه تبریزیست
از آنکه شرح دهم من ثنای گستاخی
منم غلام غلام غبار پای کفش
اگر بدیده رسد توتیای گستاخی
چه زهره دارد از بیم هیبت آن شهر
که گویدم خرد گل که های گستاخی
هزار گل که بروید میان گلشن عشق
شود نثار چو بیند گیای گستاخی
اگر نه فضل عنایات شمس تبریزی
چه مایه داشتمی من بهای گستاخی



