سر و پا برهنه آمد ز نشان بی نشانی
ز فنای خود رسیده به بقای جاودانی
ز مقام لی مع الله همه مست جام وحدت
شده محو در نظرشان ارنی و لن ترانی
چو به همت اند ره رو نشوند بند صورت
ز وفای قرب صحبت همه مرکز معانی
اثری زرای ایشان دم صبح صادق آمد
شده خاک پای ایشان همه آب زندگانی
چه کنی حدیث ایشان که دمی ز خود نرستی
چه زنی تو لاف ایشان که تو بند این و آنی
گهریست ذات ایشان ز مکان کان منزه
ز جهت برون شده زان که نه جسمی و نه جانی
سر عقل نیستی شان پی عقل بر پریده
زده عقل کل درین ره دم عجز و ناتوانی
صفت از صفات ایشان کنم ار بیان حقیقت
به سماع خرم آیند ملکان آسمانی



