بهار نغمۀ تر ساز می کند سیلاب

صائب تبریزی- غزل شماره 907

بهار نغمۀ تر ساز می کند سیلاب

ز شوق کف زدن آغاز می کند سیلاب

بود ز وضع جهان هایهای گریۀ من

ز سنگلاخ فغان ساز می کند سیلاب

مجوی در سفر بیخودی مُقام از من

که در محیط، کمر باز می کند سیلاب

شود ز زخم زبان خارخار شوق افزون

که خار را پر پرواز می کند سیلاب

سیاهکاری ما بر امید رحمت اوست

ز بحر، آینه پرداز می کند سیلاب

نیم ز خانه خرابی حباب وار غمین

که از دلم گرهی باز می کند سیلاب

من آن شکسته بنایم درین خراب آباد

که در خرابی من ناز می کند سیلاب

قرار نیست به یک جای بیقراران را

که در محیط، سفر ساز می کند سیلاب

گذشتن از دل من سرسری، مروّت نیست

درین خرابه کمر باز می کند سیلاب

غبار خجلت از آن است بر رخش صائب

که قطعِ راه به آواز می کند سیلاب