صائب تبریزی- غزل شماره 503
راهِ خوابیده رسانید به منزل خود را
نرساندی تو گرانجان به درِ دل خود را
تا چو گرداب توان ریشه رسانید به آب
همچو کشتی مکن آلودۀ ساحل خود را
نقد هستی است گرامی تر ازان ای غافل!
که کنی خرج به اندیشۀ باطل خود را
نشود خرج زمین قطره چو گوهر گردید
برسان زود به آرامگه دل خود را
در چنین فصل بهاری نشوی چون مجنون؟
می شماری اگر از مردم عاقل خود را
سر سودازده را تیغ بوَد سایۀ بید
وارهان زود ازین عقدۀ مشکل خود را
حسن لیلی چه خیال است شود پرده نشین؟
چه تسلّی دهی از دیدن محمل خود را؟
گوهری نیست درین قلزم خونین صائب
پوچ [و] بی مغز مکن چون کف ساحل خود را