صائب تبریزی- غزل شماره 43
گریۀ مستانه می سازم شراب تلخ را
می کنم چون ابر مروارید آب تلخ را
زاهدان طفل مشرب، امّت شیرینی اند
می کنم در کار مستان این شراب تلخ را
عشق حیران چه می داند عتاب و لطف چیست؟
می خورد چون آب شیرین ریگ آب تلخ را
بادۀ روشن علاج ظلمت غم می کند
می شکافد تیغ برق از هم سحاب تلخ را
تا کی از بیم اجل عمرم به تلخی بگذرد؟
می کنم شیرین به خود یک چشمْ خواب تلخ را
تا به تلخیهای زهر چشم او خو کرده ام
می شمارم بادۀ شیرین، جواب تلخ را
بس که صائب دیده ام تلخی ازین شکّر لبان
می شمارم خندۀ شیرین، عتاب تلخ را