صائب تبریزی- غزل شماره 3728
ز چهرۀ تو بهشت آب و تاب بردارد
ز جلوۀ تو قیامت حساب بردارد
نصیب سوختگان می رسد ز پردۀ غیب
همیشه آبله آب از سراب بردارد
چنین که خوی تو کرده است عام ناسازی
عجب که آتش سوزان کباب بردارد
چنان عقیق تو از خون خلق شد سیراب
که از مشاهده اش زخم آب بردارد
بغیر لخت دل و پارۀ جگر صائب
چه توشه کس ز جهان خراب بردارد؟