آن خانه برانداز که در خانۀ زین است

صائب تبریزی- غزل شماره 2147

آن خانه برانداز که در خانۀ زین است

معمار تمنّای من خاک نشین است

از شوخی حسن است که آن سرو خرامان

بر روی زمین است و نه بر روی زمین است

اوراق گل از خندۀ بیجاست پریشان

شیرازۀ مجموعۀ دل چین جبین است

بسیار شود مرکز سرگشتگی خلق

خالی که در آن کنج دهن گوشه نشین است

چون خامۀ صیّاد، متاعش همه مکرست

هر بوتۀ خاری که درین شوره زمین است

از سوختگان نیست تهی کوی خرابات

دایم سر این چشمه، سیه خانه نشین است

بی مرگ نخوابد قدم سعی حریصان

آسایش این طایفه در زیر زمین است

در انجمن وصل، شکایت مزه دارد

در دامن گل گریۀ شبنم نمکین است

ما قدرت دریوزۀ دیدار نداریم

این سلسله جنبانی ازان چین جبین است

دارد سر ویرانی من پُشته سواری

کز شوخی او زلزله در خانۀ زین است

صائب چه سر از چاک گریبان بدر آرد؟

امنیّت اگر هست درین حصن حصین است