صائب تبریزی- غزل شماره 2806
سرشک تلخ من در گنبد خضرا نمی‌گنجد
که می پر زور چون افتاد در مینا نمی‌گنجد
به بیرنگی قناعت کن اگر با عشق یکرنگی
که هرجا عشق آمد رنگ در سیما نمی‌گنجد
نمی‌دانم چه خواهد بود احوال گرانجانان
که تنهایی در آن وحدت‌سرا تنها نمی‌گنجد
مرا کرد از وطن آواره آخر جوهر ذاتی
که گوهر چون یتیم افتاد در دریا نمی‌گنجد
دلیلی بر شکوه عشق ازین افزون نمی‌باشد
که مجنون با کمال ضعف در صحرا نمی‌گنجد
برون تا رفتم از خود تنگ شد روی زمین بر من
که از خود هر که بیرون رفت در دنیا نمی‌گنجد
اگر بیعانه خواهد زلف او عقل و دل و دین را
بده صائب که چند و چون درین سودا نمی‌گنجد