سبزۀ جوی شهد، نیشترست

صائب تبریزی- غزل شماره 2207

 

سبزۀ جوی شهد، نیشترست

حقّۀ سبز زهر، پر شکرست

چشمِ پوشیده پرده دار دل است

لبِ خامش نگاهبان سرست

زهر چشمش میان خندیدن

همچو بادام تلخ در شکرست

هرچه غیر از شراب، بار دل است

هرچه جز نغمه است دردسرست

موشکافی هنر نمی باشد

چشم از عیب دوختن هنرست

میوه ای نیست به ز آزادی

نتوان گفت سرو بی ثمرست

حقّۀ سر به مهر آبله ام

خونی صد کلیدِ نیشترست

نگه سیر چشم غوّاصم

آبخوردم ز چشمۀ گهرست

در دیاری که ما ضعیفانیم

شعله را چشم همّت از شررست

خندۀ صبح حشر با آن شور

شب ما را نمکچش سحرست

از رگِ ابرِ کلک من صائب

دامن روزگار پرگهرست