داغ رسوایی خدادادست منصور مرا

صائب تبریزی- غزل شماره 152

داغ رسوایی خدادادست منصور مرا

هست تمغای تجلّی لالۀ طور مرا

در تلاش خاکساری دارم آتش زیر پا

گر سلیمان جا به دست خود دهد مور مرا

حدّ شرعی، مست بیحد را نمی آرد به هوش

نیست پروایی ز چوب دار منصور مرا

در نمکدان از نمکزاری چه گنجد، ظاهرست

برنتابد تنگنای آسمان شور مرا

پرتو منّت کند دلهای روشن را سیاه

می کُشد دست حمایت شمع مغرور مرا

تاک نتواند به چندین دست در زنجیر داشت

بادۀ شوخ من و صهبای پر زور مرا

باغبان سنگدل را دیدن من می گزد

گر چه رزق از نکهت گلهاست زنبور مرا

کوشش ظاهر حجاب کعبۀ مقصود بود

رفتن دل ساخت کوته منزل دور مرا

برنیاورد از گداچشمی طمع را ملک چین

کاسۀ دریوزه از چینی است فغفور مرا

نور من چون برق صائب پرده سوز افتاده است

ابر چون پنهان تواند ساختن نور مرا؟