ساقی بیار باده که ایام دی رسید

سحاب اصفهانی – غزل شماره 116

ساقی بیار باده که ایام دی رسید

گر دی رسید شکر خدا را که می رسید

تا کی درنگ می به قدح کن ز خم ببین

انگور رفت کی به خم و باده کی رسید

یار آمد و رقیب رسید از قفای او

آمد اگر چه عمر اجل هم ز پی رسید

آمد بهار و رفت بهار من از کنار

یعنی بهار عمر مرا فصل دی رسید

دامان وصل وی نرسد گر به دست من

گیرم که پای من به سر کوی وی رسید

شیرین و لیلی است چو مطلب دگر چه سود

خسرو به ارمن آمد و مجنون به حی رسید

ماییم و شوق او که به سر منزل وصال

هر کس که کرد مرحله ی شوق طی رسید

چون من سحاب زار چرا نالد این قدر

گرنه حدیث درد دل من به نی رسید