در رهگذر باد چراغی که تراست

رودکی

رباعی شماره2

در رهگذر باد چراغی که تراست

ترسم که: بمیرد از فراغی که تراست

بوی جگر سوخته عالم بگرفت

گر نشنیدی، زهی دماغی که تراست !

نوشته‌های مرتبط

دل خسته و بسته ی مسلسل موییست

ادامه نوشته »

ای ناله ی پیر خانقاه از غم تو

ادامه نوشته »

گر بر سر نفس خود امیری، مردی

ادامه نوشته »

با آن که دلم از غم هجرت خونست

ادامه نوشته »

هان! تشنه جگر، مجوی زین باغ ثمر

ادامه نوشته »

آن خر پدرت به دشت خاشاک زدی

ادامه نوشته »