دانستی اگر سوز شبانروز مرا

رهی معیری – رباعی شماره 1

در بستر بیماری

دانستی اگر سوز شبانروز مرا

دامن نزدی، آتش جانسوز مرا

از خنده ی دیروز، حکایت چه کنی؟

بازآ و ببین، گریه ی امروز مرا

نوشته‌های مرتبط

جانم به فغان چو مرغ شب می آید

ادامه نوشته »

کاش امشبم آن شمع طرب می‌آمد

ادامه نوشته »

آن یار که عشق او بود یارم و بس

ادامه نوشته »

ای بی خبر از محنت روزافزونم

ادامه نوشته »

ساز کرد آن دانشی مرد سخندان ساز دانش

ادامه نوشته »

آن دوست، که ناکامی ما خواسته است

ادامه نوشته »