در این بخش قصاید خواجوی کرمانی نوشته شده است.
فهرست قصیده ها به ترتیب حروف الفبای حرف آخر قافیه یا ردیف است.
برای خواندن هر شعر، روی آن کلیک کنید :
الف :
قصیده شماره 1 : ای غره ی ماه از اثر صنع تو غرّا
قصیده شماره 2 : صل علی محمدٍ درّة تاج الاصطفا
قصیده شماره 3 : چو رخ نمود بر ایوان این حدیقه ی مینا
ب :
قصیده شماره 4 : زین سفینه دم زند من عندهُ علم الکتاب
قصیده شماره 5 : قم اللیل یا صاحبی بالرکایب
قصیده شماره 6 : افضل عالم کمال داد و دین
ت :
قصیده شماره 7 : چون رخت کس ماه در زیور نیافت
قصیده شماره 8 : ترکی که بر قمر ز شبس طوق عنبریست
ج :
قصیده شماره 9 : ای جناب تو چرخ را منهاج
قصیده شماره 10 : صبح چو سر بر زد از دریچه ی ابراج
خ :
قصیده شماره 11 : چون لعل آفتاب برآمد ز کان چرخ
د :
قصیده شماره 12 : اینان که برین گوشه ی بامند چه نامند
قصیده شماره 13 : تا چه دیوند که خاتم ز سلیمان طلبند
قصیده شماره 14 : چو عنقای خورشید را پر بلرزد
قصیده شماره 15 : ایا قواعد گیتی به دولت تو ممهدّ
قصیده شماره 16 : صوفی صافی اگر جام مشعشع نکشد
قصیده شماره 17 : به وقت خنده ز لعل تو جان فرو ریزد
ر :
قصیده شماره 18 : همه را گل بدست و ما را خار
قصیده شماره 19 : دوش چون پیروز شد بر روم شاه زنگبار
قصیده شماره 20 : آن بحر دم کشست و ازو دهر پر بخار
قصیده شماره 21 : قمری قاری نگر بگرفته در منقار قیر
قصیده شماره 22 : ای به صورت چو صد هزار نگار
قصیده شماره 23 : ایا غبار درت سرمه ی اولی الابصار
قصیده شماره 24 : چون شد ز بام طارم این نیلگون حصار
قصیده شماره 25 : اگرچه بی خبر افتاده ام ز یار و دیار
قصیده شماره 26 : نوشته اند مقیمان قبه ی زنگار
قصیده شماره 27 : چون نوعروس حجله ی سیمین زرنگار
قصیده شماره 28 : منهی جانم رساند از عالم معنی خبر
قصیده شماره 29 : ای به ذیل کبریایت معتصم فتح و ظفر
ش :
قصیده شماره 30 : چه کاخست این که کیوانست جفت طاق ایوانش
ع :
قصیده شماره 31 : مررنا بجرعآء و النجم یلمع
قصیده شماره 32 : ای رای جهانتاب تو را چرخ متابع
ف :
قصیده شماره 33 : دی سحرگه چو آتش نشّاف
م :
قصیده شماره 34 : سطریست هر دو کون ز اوراق دفترم
قصیده شماره 35 : باز جمشید زمرد سلب زرین جام
قصیده شماره 36 : دوش جان را محرم اسرار أسری یافتم
قصیده شماره 37 : ای چمن را گل از آن عارض زیبا مرسوم
قصیده شماره 38 : چون پدید آورد رخ پیل سپید صبحدم
قصیده شماره 39 : زهی عذار تو دارالقرار مردم چشم
قصیده شماره 40 : ای کعبه ی روی چو مهت قبله ی عالم
قصیده شماره 41 : سحر چو مشعله دار سپهر آینه فام
قصیده شماره 42 : سلامی چو اجسام علوی معظّم
قصیده شماره 43 : رسید موکب کوکب مثال خسرو اعظم
قصیده شماره 44 : دوش چون شاه حبش بیرون خرامید از حرم
قصیده شماره 45 : ای که رضوانت فرستد روضه ی دارالسلام
قصیده شماره 46 : چون برآمد جوش جیش شاه زنگ از راه شام
قصیده شماره 47 : ز گردش فلک تیز گرد آینه فام
قصیده شماره 48 : من به بال کبریا در اوج وحدت می پرم
ن :
قصیده شماره 49 : الا ای جعد چین بر چین مشکین کمند افکن
قصیده شماره 50 : قرطه ی زر چاک زد لعبت سیمین بدن
قصیده شماره 51 : وقت صبحم گذر افتاد بر اطراف چمن
قصیده شماره 52 : آن چیست عکس بیرق زرین آسمان
قصیده شماره 53 : ای پیکر منوّر محرور خوی چکان
قصیده شماره 54 : چون سرخ گل برآمد ازین سبز بوستان
ه :
قصیده شماره 55 : زهی از درت آسمان را وظیفه
قصیده شماره 56 : به نوروزی بیا یارا بیارا اشتر و حجره
قصیده شماره 57 : فکند سبزه ز هر سو هزار زیلوچه
قصیده شماره 58 : ای آب نزد کلک تو تیغ اکاسره
قصیده شماره 59 : ای فلک را شمسه ی سقف شبستان یافته
قصیده شماره 60 : ای خط سبز تو را عنبر و ریحان بنده
ی :
قصیده شماره 61 : الا ای لعبت قدسی بیار آن راح ریحانی
پایان اشعار این بخش
