به آفتاب جهانتاب سایه پرور تو

خواجوی کرمانی – غزل شماره 788

به آفتاب جهانتاب سایه پرور تو

به تاب طرّه ی مهپوش سایه گستر تو

که من به مهر رخت ذره ای جدا نشوم

گرم به تیغ زنی همچو سایه از بر تو

به خال خلد نشینت که روز و شب چو بلال

گرفته است وطن بر لب چو کوثر تو

که طوطی دل شوریده ام بسان مگس

دمی قرار نگیرد ز شور شکر تو

به لحظه ای که کشد تیغ تیز پیل افکن

دو چشم عشوه گر شیر گیر کافر تو

که همچو تشنه که میرد ز عشق آب حیات

بود دلم متعطّش به آب خنجر تو

بدان خط سیه دود رنگ آتش پوش

که درگرفت به گرد مه منوّر تو

که من به روز و شب آشفته و پریشانم

از آن دو هندوی گردنکش دلاور تو

به خاک پای تو کان را به جان و دل خواهد

که تاج سر کند آن کس که باشدش سر تو

که چون به خاک برند از در تو خواجو را

به هیچ باب نجوید جدایی از در تو