خواجوی کرمانی – غزل شماره 77
رخسار تو شمع کاینات است
وز قند تو شور در نبات است
ریحان خط سیاه شیرین
پیرامن شکّرت نبات است
خضرست مگر که سرنوشتش
بر گوشه ی چشمه ی حیات است
بر عرصه ی حسن شاه گردون
پیش دو رخ تو شاه مات است
یک قطره ز اشک ما محیط است
یک چشمه ز چشم ما فرات است
عنوان سواد خطّ سبزت
بر نامه ی نامه ی نجات است
وجهی ز برات دلربایی
یا نسخه ای از شب برات است
آخر به زکات حسن ما را
دریاب که موسم زکات است
خواجو ز تو کی ثبات جوید
زآن روی که عمر بی ثبات است