خواجوی کرمانی – غزل شماره 190
عقل، مرغی ز آشیانه ی ماست
چرخ، گردی ز آستانه ی ماست
شمس مشرق فروز عالمتاب
شمسه ی طاق تابخانه ی ماست
خون چشم شفق که می بینی
جرعه های می شبانه ی ماست
صید ما کیست آنک صیادست
دام ما چیست آنچ دانه ی ماست
تیر ما بگذرد ز جوشن چرخ
زانکه قلب فلک نشانه ی ماست
ما به افسون کجا رویم از راه
که دو عالم پر از فسانه ی ماست
گر چه ز اهل زمانه شاد نه ایم
شادی آنک در زمانه ی ماست
جنت ار هست خاک درگه اوست
زانکه مأوای جاودانه ی ماست
در بسیط جهان کنون خواجو
همه آوازه ی ترانه ی ماست