
بیدل دهلوی- غزل شماره 946
از چه دعوی شمعها گردن به بالا میکشند
بر هوا حیف است چشمی کز تهِ پا میکشند
شبهه نتْوان کرد رفع از کارگاه عمر و زید
روزگاری شد که از ما نام ما وامیکشند
معنی ما بی عبارت، لفظ ما بی امتیاز
بوی گل نقشی ز ما پنهان و پیدا میکشند
می پرستان از خمار آگاه باید زیستن
انتقامِ عشرتِ امروز، فردا میکشند
رحم بر قارونسرشتان کن که از افسونِ حرص
این خران زیرِ زمین هم بارِ دنیا میکشند
چون تعلّق رفت، دیگر ذوقِ آزادی کجاست؟
خارِ پا با شوخیِ رفتار یکجا میکشند
قانعانِ ساحلِ بیدست پاییهایِ عجز
دامِ ماهی گر کشند از آب دریا میکشند
بسکه وقفِ مشربِ اهلِ قناعت سرخوشی ست
گر همه خمیازه باشد جامِ صهبا میکشند
خواهد آخر بینفس گشتن به عریانی کشید
مدّتی شد رشته از پیراهن ما میکشند
گوشِ مستان آشنای حرف و صوتِ غیر نیست
کوه گر نالد همان قلقل ز مینا میکشند
تشنهٔ وصلم به آن حسرت که نقّاشان صنع
گر کشند از پرده تصویرم زبانها می کشند
ما عبث بیدل به قید بام و در افسردهایم
خانمانها نیز رخت خود به صحرا میکشند



